Fenerbahçe, Valencia’yı Seyretti

İki maçı aynı anda izledim. O kadar belirigin ki Efes’in düz bir çizgide gidişi ile Fener’in yüksek dalga boylu frekans gibi gidişi. Geçen haftaki “derbinin” galibi görüldü ki EL’e bu sezon daha kötü başlayan takım. Bu hafta dalganın dip halindeydi bu takım. Bunda Efes maçına daha çok yoğunlaşmış olmanın ve onu “atlatmanın” içgüdüsel rehaveti de var, bu da bir sonraki rakip küçümsenmese de “geride” başlamayı getiriyor. Tabi ki asıl büyük dezavantaj “son şampiyon” olmak ve herkesin diş bilemesi. Bunların hiçbiri bilinmiyor değilken maç boyu bütün ribauntları vermek, bütün “kordorları” buyur geç tarzında boş bırakmak yine de can sıkıcı. Oysa Valencia son periyotta “ben şahane oynasam da maç sonu eli ayağına dolaşan, şutları girmeyen vb bir müsait lokmayım, tut yakala ye beni” dercesine bocaladı ama “savunma sertliği” denen şey 40 dk. boyunca uygulanmayınca Tarık ve Scotty’nin sayıları farkı bile kapatmaya yetmedi. Bir de stafımız benç kullanmada bilindiği gibi gayet ketum, ama bu en önemsiz etmen, çünkü bugünkü oyun ve “havamız” ile bu takımı yenemezdik. Efes’in bugünkü özel avantajı ise geçen yıl kendine “haddini bildirenleri” gözüne fena halde kestirmiş olmaktı, soğukkanlı, inatçı ve disiplinli oyunlarıyla karşılarındaki “çılgın çocuklara” insiyatifi bu kez hiç kaptırmadan oynadılar. Tescilli Türk katili hatunun bugünkü maçta hakemlik yapması ise benim çok komiğime gitti. “Bizdeysen” Sırp bile olsan Türk muamelesi görürsün, bizler benç ya da parkedeki Türk oranına hayıflansak da rakiplerin (buna bu tür hakemler de dahil) gözünde “hepimiz” Türk’üz. İyi ki Paris’te görev vermişler ki ona, Ercan ve arkadaşları bir güzel morarttı onu, görevi Valencia’da olsaydı FB bir 10 fark daha yerdi. Bu arada gurbetçimizin bol olduğu bir ülkede alınan galibiyetin burada hiç umursanmayan ama büyük olan bir önemi vardır. Biraz uzun oldu ama bu (ve çoğu) maçlarda teknik değil bu tür psikolojik durumlar ağır basıyor, o yönlerden ele almak istedim.