Biz Voleybol Ülkesiyiz 6-RAĞMENCİLER… (Naci Özonay)

- Reklam-

ŞIRNAK, ŞENOBA VE BEYTÜŞŞEBAP…
Şırnak, Cudi Dağı’nın eteğine kurulu bir şehrimizdir. Beytüşşebap’la arası 122 km olup yolun tamamı rakımın dik bir şekilde arttığı, vadilerin derinleştiği ve coğrafyanın hırçınlaştığı bir basamak gibidir. Beytüşşebap; Kato ve Komate dağlarının çevrelediği, coğrafyanın tam merkezinde yer alır. Şenoba ise bu dağlık silsilesinin giriş kapısı konumundadır. Normal hava koşullarında Şırnak’tan Beytüşşebap’a 2,5 saatte gidilebilmektedir. Şırnak Şenoba arası 34 km olup yine normal şartlarda 45 dakika sürmektedir.

Bu yerleşim yerlerindeki Fabrika Voleybol Okullarına çalışmalara gidip gelme olayını sevgili Yüksel Hocam anlatırken o kadar olağan bir şeymiş gibi anlattı ki, sanırsınız evinden çıkıp karşı sokakta oturan komşusunu ziyarete gidiyor. Kendisini dinlerken, Yüksel Hocanın bana ‘Naci Hocam yollar zorlu, önemle de kışın buralara gidip gelmek çok daha sıkıntılı hale geliyor’ demesini bekledim durdum. Ama nafile… Bu yerleşim yerlerine yaz-kış her hafta gidip gelmesini tüm konuşmalarımız boyunca sıradan bir durummuş gibi anlattı durdu. Ne bir sızlanma, ne bir şikâyet, ne de bir “yoruldum” kelimesinin ağzından çıktığını duymadım.
Kıymetli okurlar; coğrafi konumun çetin olmasının yanına bölgenin sosyokültürel yapısından kaynaklı, yaşanan sıkıntıları da okuyunca sevgili Yüksel Hocamızı neden bir ‘rağmenci’ olarak adlandırdığımı çok daha iyi anlayacaksınız. Gelin bu sıra dışı ‘rağmenci’ Yüksel Bayar Hocamızı tanımaya ve anlattıklarını, yaşadıklarını dikkatle dinlemeye başlayalım.

Sevgili Yüksel Bayar Hocamız doğma büyüme Şırnaklı. 8 çocuklu bir anne babanın en son çocuğu olarak dünyaya geliyor. İlkokul, Ortaokul ve Lise eğitimini Şırnak’ta, üniversite öğrenimini, Diyarbakır Dicle Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksek okulunda tamamlıyor. Fabrika Voleybol Okulları ile birlikteliği ise, bir şey sorma nedeniyle 2014 yılında TVF’na gittiğinde oradaki duyuruyu görüp sevgili Fuat Fırat’la görüşmesi ile başlıyor.

Biz Voleybol Ülkesiyiz 6-RAĞMENCİLER… (Naci Özonay)

BURASI BENİM KİTABEVİM…
WhatsApp üzerinden görüntülü konuşmaya başladığımızda sevgili Yüksel Hocanın bulunduğu ortam dikkatimi çekti. Kendisine, “bulunduğun yer neresi?” diye sordum.
Oturduğu yerden ayağa kalkıp bana odayı tanıtmaya başladı: “Naci Hocam burası Şırnak’taki evimin karşısında yer alan kullanmış olduğum bir yer. Yani ‘benim kitabevim.’ Burada dünya edebiyatı ve Türk edebiyatının önemli yazarlarının kitapları mevcut. Bu gördükleriniz de LGS’ye hazırlanan çocuklarımız için getirmiş olduğum çalışma kitapları, duvardaki resimleri de ben ve çocuklar birlikte çizdik.” Kendisine “o arkanda ki piyano ile ne yapıyorsun?” diye sorduğumda, çocuklarla zaman zaman kullandıklarını anlattıktan sonra Beytüşşebap’ta da sporcu çocukları ile bir koro kurma hazırlıkları olduğundan söz etti.

Yüksel Hoca; “Çocuklarımızı sporun yanı sıra edebiyat, müzik ve sanatla tanıştırmaya çalışıyorum, boş zamanlarında buraya gelip kitap okuyup, resim çizip, derslerine çalışıyorlar. Çocuklarımız, her antrenmana gelişlerinde bana edebiyatçılarımızdan birinin sözlerini söylemeleri gerekmektedir…” deyince, insan isterse yaşadığı yeri her türlü zorluğa rağmen ‘cennete’ çevirir diye düşünüp sevgili Yüksel Hocamıza inanın ne diyeceğimi bilemedim…

YOK ETMEYE ÇALIŞTIĞIMIZ GÜZELLİKLERİ TEKRAR VAR ETMEK DESEK DAHA DOĞRU OLUR!..
Sevgili Yüksel Hocaya “bu güzellikleri nasıl yarattığını?” sordum. “Naci Hocam, aslında yok etmeye çalıştığımız güzellikleri Fabrika Voleybol Okullarının kurulmasıyla birlikte tekrar var etmeye çalıştık desem daha doğru olur!..” diyerek sporcu çocuklarından söz etmeye başladı: “O kadar güzel mücevherlere sahibiz ki anlatamam. Onları açığa çıkarıp hayata kazanmak biz öğretmenlerin en önemli görevidir. Bizim için en önemli mükafat, onların bize hissettirdikleridir. Hiç ulaşamadığımız yerlere ulaşarak vermiş olduğumuz eğitimler gerçek eğitimdir.” sözlerinden sonra bulunduğu odadan voleybol konusuna doğru geçmeye başladık.

Biz Voleybol Ülkesiyiz 6-RAĞMENCİLER… (Naci Özonay)

FABRİKA VOLEYBOL OKULLARININ GÜCÜ…
“Fabrika Voleybol Okulları nasıl gidiyor, neler demek istersin?” soruma yanıtı şöyle:
“Naci Hocam, Fabrika Voleybol Okulları gelene kadar buralara yüzlerce proje yapıldı, bölgeye dünyanın parasını harcandı. Ancak, yapılanlar Fabrika Voleybol Okulları Projesinin elde ettiği başarıyı yakalayamadı, bunu çok net bir şekilde söyleyebilirim…Önemli olanın doğru projeyi yapıp bunu liyakatiyle devam ettirmek olduğunu düşünüyorum.

TÜRKİYE VOLEYBOL FEDERASYONUNUN KUCAK AÇMASI VE BİR TİŞÖRTÜN YARATTIĞI ETKİ!..
Fabrika Voleybol Okullarının bir ‘tişörtü’ bile bölge halkının, çocukların gönlünü ve sevgisini kazanmaya yetmiştir. Çocuklarımızı ötekileştirmeden bu tişört senin hakkın, sende bu ülkenin değerli bir evladısın mesajı ise buralarda ‘ucuz bir maliyetle’ çok şeyin olumlu olarak değişmesine neden olmuştur. Türkiye Voleybol Federasyonumuzun kucağını, gönlünü kayıtsız ve şartsız bir şekilde bölge insanımıza açması ve birleştirici olması bölgenin havasını tahminlerin çok ötesinde değiştirmiştir.

KENDİMİ HUZURSUZ HİSSEDİYORDUM…
41 yaşındayım. Ömrüm bu bölgede geçti. 2003 yılından itibaren voleybolla uğraşıyorum. Buralarda (il, ilçe ve köyler) hiç kimse voleybolu bilmiyordu. Voleybola dair hiçbir kültür yoktu. İnsanlar voleybolu bilmediğinden dolayı ‘voleybol oynuyorum demeye utanıyor, kendimi huzursuz hissediyordum.’ Lütfen bu söylediklerimi farklı olarak algılamayın, ben bir öğretmenim ve yaptıklarım bir öğretmenin yapması gereken şeylerdir… Amacım duygu sömürüsü yapmak değil, elde edilen kazanımların ne zorluklarla başarıldığını ve ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalışıyorum…
16.yüzyılda edebiyat zor bir dönemdeyken önemli eserlere kavuştu. Bizim durumumuzun da buna çok benzer olduğunu söyleyebilirim. Bizde burada ki kazanımları çok zor şartlarda elde ettik. Bu kazanımların mimarı, Türkiye Voleybol Federasyonu’nun hayata geçirdiği Fabrika Voleybol Okullarıdır…
Şırnak’ta Beden Eğitimi Öğretmenlik Bölümünü ilk kazanan insan benim. Aileleri spora yaklaştırabilmemde, öğretmenlik mesleğimin yanı sıra, buranın çocuğu olup onlarla aynı dili konuşuyor olmam bana büyük avantajlar sağlamıştır.
Bölge insanımızın, gençlerimizin, çocuklarımızın yaşamış olduğu mağduriyeti ve önemle de kız çocuklarımızın eğitim ve erken yaşta evlilik gibi sorunlarını görünce Fabrika Voleybol Okulları organizasyonuna sıkı sıkıya sarılma kararı aldım.

SANAT, RESİM, MÜZİK VE EDEBİYAT…
Bu önemli başarıları yakalamamızda sanat, resim, müzik ve edebiyatın çok büyük katkısını gördük. Burada ki insanımız bu kavramlarla uğraşmamasına rağmen sanat, resim, müzik ve edebiyatla uğraşanlara büyük saygı duyar, bunlarla uğraşan insanlarımıza inanır ve güvenirler.

BİR SPOR OKULU BİR BÖLGENİN ÇEHRESİNİ BU KADAR DEĞİŞTİREBİLİR Mİ?..
Bugün Şırnak, Şenoba ve Beytüşşebap’ta voleybol ile uğraşan insan (hakem, idareci, antrenör) sayımız 150’ye ulaştı. Düne kadar bölgede benden başka insan yoktu. Öğrenci sayımız ise; Şırnak’ta: 532, Beytüşşebap’ta: 327 ve Şenoba’da: 227’dir. Bugüne kadar mezunlarımız dahil 1.870 çocuğumuza dokunabilmiş durumdayız.
Beytüşşebap okulumuz 2025 yılı mayıs ayında açıldı. Açılmasıyla birlikte bölgedeki asker, polis, doktor, öğretmen, hâkim, savcı kısacası herkes için ortak bir payda oluşturdu. Naci Hocam, bir spor okulu bir bölgenin, ilçenin çehresini bu kadar değiştirebilir mi?

EN BÜYÜK KAZANIMIMIZ, ‘KIZ ÇOCUKLARIMIZIN ERKEN YAŞTA EVLİLİKLERİNİN ÖNÜNÜNE GEÇİLMESİDİR…’ BU BİR DEVRİMDİR…
Bölgemiz, yapısı ve kültürü gereği kız çocuklarımız konusunda tutucu bir yapıya sahiptir. Trendyol’un sponsorluğunda Fabrika Voleybol Okulları Projesinin hayata geçmesiyle birlikte tüm bölge büyük bir dönüşüme uğramıştır. Kısacası bir ‘devrim’ olmuştur. Kız çocuklarımızın erken yaşlarda spor ve voleybol ile tanışması anne ve babalarda ki birçok algıyı kökten değiştirmiştir. Bunları şöyle sıralamak isterim;
Kız çocuklarımız; toplumsal baskı ve coğrafi dezavantajlardan sıyrılarak sahada takım ruhunu, liderliği, disiplini, kendi güçlerini, özgüvenlerini ve ‘hayır’ diyebilmeyi keşfetmişlerdir. Voleybol sayesinde kız çocuklarımızın sosyal çevreleri genişlemiş olup, kendilerini ifade etme ve yeteneklerinin artmasıyla beraber toplum ve aile içindeki konumları da güçlenmiştir.
Fabrika Voleybol Okulları kız çocuklarımıza ‘sosyal bir bariyer’ görevi yapmasının yanında kız çocuklarımız için biçilen geleneksel ev hanımlığı rolünün de önüne geçmiştir. Bu durum da olduğu gibi çocuklarımızın eğitim hayatlarına olumlu bir şekilde yansımıştır.
Ailelerimizin ve toplumun dönüşmesine gelince; kız çocuklarının spora gitmesine mesafeli yaklaşan anne ve babalar, kızlarının sahada başardıklarını görünce, çocuklarını eğitim ve sporun içinde tutmaya karar vermişlerdir. Ve diğer anne ve babalarda bu kazanımlardan etkilenip kız çocuklarını ellerinden tutup voleybola getirmişlerdir. Şöyle geri dönüp baktığımda inanın yaşamış olduğumuz dönüşüme inanamıyorum
Naci Hocam, sosyal etkinlik ya da sosyal sorumluluk gibi cümlelerle pek aram yoktur. Ancak Türkiye Voleybol Federasyonunun yaptığı iş tam anlamıyla bir ‘sosyal sorumluluk projesidir.’ Başarının tamamı onlara aittir. Bizim payımız yüzde 1-2 bile değildir.”

KIZLARIMIZDA ABLALARININ AÇTIĞI YOLDA, ONLARIN AYAK İZLERİNE BASARAK YÜRÜME KARARI ALMIŞLARDIR…
Sevgili Yüksel Hocama “kız çocuklarımızın Fabrika Voleybol Okullarına katılım oranı neden yüksek?” diye sordum;
“Naci Hocam gerçek başarı, konfor alanlarında değil, fedakarlıkların kesiştiği noktada inşa edilir. A Milli Kadın Voleybol Milli Takımımız, modern spor dünyasının maddi beklentiler ve ayrıcalıklar üzerine kurulu ezberlerini bozmuş, eşsiz bir karakter ortaya koymuştur. Ortada hiçbir maddi ödül ya da prim vaadi yokken bile son topa kadar savaşmaları içsel motivasyonlarının dışsal ödüllerden çok daha güçlü olduğunu göstermiştir. Neredeyse tatil yapmadan, kulüp ve milli takım döngüsü arasında sıkışmış on iki aylık kesintisiz bir tempoda zirvede kalabilmek, ancak yüksek bir sorumluluk bilinci ve ‘biz’ olma ruhuyla mümkün olur…
A Milli Takım Kadın Voleybolcularımızın hakkını inanın ödeyemeyiz. Başarmış oldukları işleri-dönüşümleri dünyaları versek elde edemeyiz.
Onların her biri buralarda ki kız çocuklarımızın ellerinden görünmez iplerle tutmuşlardır. Onlara rol model olup geleceğe kanat açmalarına ve büyük bir toplumsal dönüşüme neden olmuşlardır.
Naci Hocam, çocuklar büyürken anne ve babalarının ayak izlerine basarak ilerlerler… Kızlarımızda ablalarının açtığı yolda, onların ayak izlerine basarak yürüme kararı almışlardır…

FABRİKA VOLEYBOL OKULLARI BENİM ÇOCUĞUM GİBİDİR…
“Naci Hocam, Fabrika Voleybol Okulları organizasyonunun başarısında başta Fuat Fırat Hocam olmak üzere çalışan tüm ekibin büyük katkısı vardır. Büyük bir disiplin içinde çalışmaktadırlar. Biz kaydını aldığımız çocukların hepsinin bilgilerini sisteme tam olarak eksiksiz girmek zorundayız. 400 çocuğun kaydını yaptığımız bir gün iki çocuğumuzun doğum tarihini eksik yazmışız. Mustafa Hocam o gün bizi arayıp bu eksikliklerin tamamlanmasını istedi. İnsanlar dilekçe bile okumaz iken, merkezin o yoğunluğuna rağmen eksikliklerimizi fark edip hızla bize geri dönmeleri sosyal sorumluluk projesinin çok ötesinde bir durumdur. Bu yaşadıklarımız hepimizi disipline ettiği gibi motive olmamızı sağlamakta ve aynı zamanda da şevkimizi de arttırmaktadır.İstanbul’da Trendyol ile ilgili yapılan toplantı esnasında Fuat Hocamın Fabrika Voleybol Okulları ile ilgili söylemiş olduğu sözleri hiç unutmayacağım:
‘Fabrika Voleybol Okulları benim çocuğum gibidir…’

BİZ YENİ BİR GEZEGEN KEŞFETTİK! FABRİKA VOLEYBOL OKULLARI GEZEGENİ…
Naci Hocam, bir nehir düşünün. O nehrin ülkenin kılcal damarlarına kadar gidip kirlenmeden dolaştığını, içinde öfke, nefret, kin ve ötekileştirmeyi barındırmadığını hayal edin.
O nehrin içine Ankara’dan bir voleybol topu bırakıldığını ve o topun bize tertemiz bir şekilde ulaştığını düşünün… O top insan odaklı, o top ülke sevgisiyle dolu, o top ülkemizin tüm güzelliklerini barındırıyor, o top bu ülkenin zenginlikleri olan her renkten insanımıza yüreğini açıp kucaklıyor…İşte biz böyle umut aşılayan bir gezegen keşfettik… Gezegenimizin adı da: Fabrika Voleybol Okulları Gezegeni…”

Yüksel hocamıza “hayalin nedir?” diye sordu.. Kendisi internetin çekmediği, telefonun olmadığı bir köyde yaşamayı istediğini ancak bu köydeki spor salonunda da sporcu yetiştirmeyi hayal ettiğini söyledi. Ardından, A Milli Kadın Voleybol Takım sporcularımızdan en az birini bölgelerinde görmenin hem kendisinin hem de çocuklarının en önemli rüyası olduğunu belirtti.
Yüksel Hocam son sözleri olarak; Fabrika Voleybol Okulları ‘gezegeninin’ bölgelerinde olması için imkân sağlayan TVF Başkanı Mehmet Akif Üstündağ’a ve Başkanvekili Alper Sedat Aslandaş’a şükranlarını sundu.
Fabrika Voleybol Okulları sorumlusu sevgili Fuat Fırat’a ve sevgili Mustafa Gün’e her zaman, her sıkıntılarında yanlarında oldukları için ayrıca teşekkür etti.
Değerli Okurlar, sevgili Yüksel Hocamızın anlattıklarının tamamını yazsam inanın kitapçık olur. Ve ben sizlere yapılanların ancak yüzde 1-2’sini aktarabildim…

Son olarak yaz aylarında okullar tatile girdikten sonra yaylaya çıkan çocuklarını çalışmalardan geri kalmamaları için salona nasıl getirip götürdüğünü onun ağzından dinleyelim…
“Naci Hocam, Cumartesi günü sabah erkenden 5-6 çocuğumuzu almak için Şırnak’taki evimden çıkıp uzun geçit yolundan yaylaya gidiyorum. Uzun geçit yolu hem dar hem de çok virajlıdır. Yaylaya ulaşabilmek için yaklaşık 35 civarı virajı geçmek zorundayım. Çocukları yayladan aldıktan sonra antrenmana getiriyorum.

Çocuklar bir gün sonraki antrenmana girebilmek için, o geceyi ya bir yakınlarının yanında ya da devletimizin yurdunda geçiriyorlar. Pazar günü antrenmanlar sonrası çocuklarımızı tekrar yaylaya bırakıp Şırnak’a evime dönüyorum!.. Ve bu durum çocuklar yayladan inene kadar devam ediyor…”

Sevgili okurlar, bundan sonraki yazımda son sözü sıra dışı başarıların mimarı olan Türkiye Voleol Feerasyonu Başkanı Mehmet Akif Üstündağ’a vereceğim…
Saygılarımla.

- Reklam-

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Sosyal Medya

33,250TakipçilerTakip Et
38,158TakipçilerTakip Et
65,321AboneAbone Ol

En Son Haberler