Bir Babanın En Güzel Maçı…

Sevgili Gürsel Tonguç, Ankara’nın yetiştirdiği en iyi, en savaşçı oyunculardan Erol Pehlivan’ın iki oğluyla ABEL Ligi’nde Güneşspor formasıyla birlikte oynamalarını anlatan güzel bir yazı gönderdi… Aynen yayımlıyor, Pehlivan ailesine de sevgilerimizi iletiyoruz…

Bazı maçlar skorla ölçülmez.
Bazı galibiyetler tabelada yazmaz.
Bazı anlar vardır ki, insanın ömrü boyunca kalbinde asılı kalır… İşte bu hikâye tam olarak böyle.
Basketbol sahasının ortasında, potanın altında yan yana duran üç forma…
Aynı renkler, aynı arma, aynı ter.
Ortada bir baba: Erol Pehlivan.
Sağında ve solunda ise sadece takım arkadaşları değil, hayatının en büyük eserleri… İki oğlu.
Yıllar önce belki kenardan onları izleyen, antrenmana götüren, ayakkabılarını bağlayan, “Dik dur, mücadeleyi bırakma” diyen bir babaydı o.
Şimdi ise aynı sahada paslaşıyorlar.
Bir zamanlar tribünde alkışlayan eller, bugün top istiyor.
Bir zamanlar “Aferin oğlum” diyen ses, şimdi “Boşum, pas!” diye bağırıyor.
Hayatın döngüsü bundan daha güzel anlatılabilir mi?
Aynı formayı giymek sadece bir spor detayı değil;
aynı hayali paylaşmak, aynı mücadeleyi vermek, aynı heyecanı hissetmek demek.
Bir baba için evladıyla aynı takımda oynamak…
Belki de zamanın kısa bir süreliğine durması gibi.
Çocukluğun geçtiği günlerle bugünün iç içe girmesi gibi.
Top potaya her değdiğinde, sadece sayı değil;
anılar, emekler, fedakârlıklar yankılanıyor salonda.
Belki küçük yaşta birlikte atılan ilk şutlar,
belki mahalle aralarındaki maçlar,
belki “Baba bir daha atalım” diyen o çocuk sesleri…
Hepsi şimdi gerçek bir maçın içinde hayat buluyor.
Bu sahnede rekabet var ama daha çok gurur var.
Ter var ama daha çok sevgi var.
Skor var ama daha çok bağ var.
Çünkü bazı takımlar kupalar için kurulur.
Bazıları ise kalpler için.
Ve bu takım…
Bir aile.
Belki yıllar sonra bu fotoğrafa bakıldığında kimse maçın sonucunu hatırlamayacak.
Ama herkes şunu hatırlayacak:
Bir baba ve iki oğlu,
aynı potanın altında,
aynı hayalin peşinde koşmuştu.
İşte gerçek zafer tam da buydu.