Sevgili Naci Abi,
Sorularına hızlı cevap veremediğim için kusuruma bakma lütfen. Bir yandan kendi kulübümüzün C Ligi’nden A Ligi’ne ve altyapı milli takımlarına oyuncu yetiştirme hedefiyle sezon planlamaları, diğer yandan salonlardan antrenman saati alabilmek için yaptığımız görüşmeler derken zaman hızla aktı. Kulübümüzün ilk senesinde yetiştirdiğimiz oyuncularımıza A Ligi’nden talipler çıkması da ayrı bir yoğunluk getirdi. Çalıştığımız oyuncular milli takımlar havuzunda yer buldu, bir kısmı da ABD’de veya kıta dışında hem akademik hem de basketbol hayatlarını geliştirmeye gittiler. Onlara ve ailelerine destek olduk, tecrübelerimizi paylaştık, rehberlik yaptık. Altyapı Avrupa Şampiyonaları, şimdi de A Milli Takım maçları… Şut kamplarımızı da sayarsan, evet bu yaz yoğun geçti. Bir de Ahmet Abi ve Remzi Abi’ye verdiğim sözüm vardı; “Türkiye Elit Şutörün Peşinde” yazı dizisi… Bu yüzden senin sorularına özel bir yazı yazma fırsatını bulamadım. Tekrar kusura bakma.
Neyse ki A Milli Takım’daki arkadaşlarımız “elit şutör” konusunda önceden dile getirdiğimiz fikirleri destekler nitelikte performanslar gösterdiler. Son dört maçlarına bakarak söyleyebilirim ki bu düşüncelerin sahada vücut bulduğunu görmek beni mutlu etti. Umarım yollarını bir madalya ile taçlandırırlar.
Basketbol Okulları
Günümüzde basketbol okulları ve onlardan doğan yeni jenerasyon aidatlı kulüpler, geçmişte altyapı kulüplerinin yaptığı işleri üstlenen birer basketbol oyuncu fabrikası haline geldiler. Çocuklar çok erken yaşta – hatta 5 yaşında – basketbol topu ile tanışıyorlar. Bu yaş konusu bana göre tartışmaya açık olsa da, ülkenin dört bir köşesinde bu imkânın sunuluyor olması önemli.
Basketbol okulları sistemin içinde mutlaka yer almalı. Bu konudaki fikirlerimi daha önce kaleme aldığım “Puzzle’ı Yapan Tarihe Geçer” yazımda dile getirmiştim. Tekrara düşmemek için burada detaya girmiyorum. Yazıya buradan ulaşabilirsiniz. https://basketfaul.com.tr/yazarlar/puzzlei-yapan-tarihe-gecer-murat-ozyer/
Çağrı
Sevgili Naci Abi,
“Bana ne yapmam gerektiğini söyle” diyorsun. Öncelikle bu güven için teşekkür ederim, onur duydum. Ama haddim değil. Çünkü sen yazılarında sadece eleştirmekle kalmıyor, çözüm önerilerini de ortaya koyuyorsun.
Bana sorarsan bu işin iki etabı var:
* Tespit, analiz, çözüm önerisi
* Bu önerilerin sahada uygulanması – ki bu oldukça sabır isteyen, meşakkatli bir süreçtir. Genelde eksik kalan alan burası oluyor.
Nasıl yapılacağına gelince… Herkesin kendi yöntemi, imkânı ve iletişim kanalları var. Benim sana bu konuda yön göstermem doğru olmaz. Ama “sen olsan ne yapardın?” dersen; ben önüme çıkan her imkânda, hatta yarattığım fırsatta, basketboldan kazandıklarımı koşulsuz olarak geri vermeye gayret ediyorum. Çocuklara dokunmak, yeni basketbol insanlarına ulaşmak bana ayrı bir enerji ve olumlu bir ruh hali katıyor. Bunlar belki kocaman bir denizde bir kum tanesi olsa da, bundan büyük keyif alıyorum.
Eleştiriler Kime?
Benim eleştirilerim basketbolun içinde olan, basketbol konuşan herkese. Ama önce;
* Sadece eleştirenlere,
* Bir dönem görünüp “ce-e, ben buradayım” deyip sonra kaybolanlara,
* Eleştirip de proje üretmeyenlere…
Çünkü farklı fikirler, küçük ya da büyük projeler üretilmesiyle sistemin ana dişlileri daha sağlıklı çalışacaktır. Belki yanılıyor olabilirim ama denemeden bilemeyiz.
Bir fikrin ya da projenin ülkemizde kabul görmesi için bana göre öncelikle iki şey gerekli:
* Kopyalanabilir olması
* Geniş kitlelerin ya da sistemi yönetenlerin ve onların birinci çevrelerinin ikna olması
Son Söz
Burada noktayı koyayım. Daha fazlasını merak edenler için çözümün şifrelerini “Puzzle’ı Yapan Tarihe Geçer” yazımda paylaşmıştım. Bu yazı onun tamamlayıcısı olabilir.
Ben şimdi tekrar basketbol sahasına dönüyorum. 10-11-12 yaş C Ligi çocuklarını A Ligi’ne hazırlamak, 14-15-16 yaş grubundaki oyuncuları ise milli takım havuzuna kazandırmak için sevgili eşim Derya ile birlikte eşofmanlarımızı giyip işe koyuluyoruz. Unutmadan; ay sonunda deprem bölgesindeki antrenör ve basketbolcu kardeşlerimizle bir proje kapsamında buluşacağız. Heyecanlıyız.
Üretmek, enerji katmak, katkı sunmak isteyen herkese kapımız sonuna kadar açık. Paylaşır, yardımlaşırız.
Sevgi ve saygılarımla,
Murat Özyer
Basketbol İnsanı
Sevgili Murat merhaba. Her zamanki gibi çok naziksin. Zaman ayırıp düşüncelerini yazdığın, önerilerde bulunduğun için teşekkür ederim.
Sevgilerimle.
Naci Abi merhaba, sizlerden öğrendiklerimizi geliştirerek katkı vermeye çalışıyorum. Nazik mesajın için teşekkür ederim. Sevgi ve saygılarımla. Murat Özyer
Geçen haftaki yazınıza biraz uzun bir yorum yazarak soru sormuştum, yoğunluktan olsa gerek cevap yazmadınız, cevabınızı bekliyorum. Ayrıca bir yoruma cevaben yazdığınız profesyonel ve gönüllü katkılardan az da olsa bahsetmenizin herkese faydalı olacağı kaanatindeyim. Saygılar.
Dünya genel bir değişim içine girdi. Basketbolun ve diğer geleceğini ücretli spor okulları üstünden ilerliyor. Benim zamanımda 80 ler 90larda tekel, DSİ, karayolları… Kurumlar bünyesinde antrenörlerle çalışmalar yapardı. Sovyet sistemi ilerler, buradan yetişen sporcularla 2000 li yıllarda birçok başarı olmuş. Sonra Amerikan sistemi paraya dayalı sisteme geçiş yaptık. Eskiden sporda faaliyet gösterenlere destek verilirdi. Şimdi sporla ilgilenmeniz için herşeye para vermemiz lazım. Parası olanın yeteneği, parası olmayanın yeteneği var. Bu paradoksu nasıl çözdüler. Para ile ))) bütün dünya verdi parayı devşirdi oyuncuyu şimdi milli takımlar 2000 de ki yıllar gibi değil o zaman Neslihan vardı. Şimdi vargas var. O zaman Kerem Tunçeri vardı. Şimdi larkin spor okullarının en büyük faydası önce insan ekmek yiyor. Robot ve yapay zeka nin gelişimi sonucunda insan iş gücünün azaldığı yerde spor en güzel para getiren sektörü oldu. Eskiden herkes kendi Mahallesi’nde okula gider 50-100 yürürdü. İlk okul ve Orta okulu ayırıp şehrin diger tarafına attılar. Binlerce minibüs satıldı. Binlerce kişi şoför oldu. Bir serviscilik diye bir sektör oluştu. Ücretli spor okullarıda bu mantıkla faydası varmı bilenmez ama gelir kapısı !!!