Alperen… Elde Var Bir… (Yalçın Gerek)

Geçenlerde Denver’da iki uzun devin düellosu vardı. Biri aklın ağır sikleti Jokic, öteki geleceğin göğe uzanan cismi Wembanyama. Güzel maçtı, büyük maçtı. Ama o geceden sonra insanın aklında kalan soru şuydu: Bu büyük uzunlar çağında masaya başka kimler oturacak?

Houston-GSW gecesi, hem de Curry’nin sahalara döndüğü gece, o soruya güçlü bir cevap geldi: Alperen, “elde var bir” dedi.

Buradaki “bir”, sıradan bir rakam değil. Eski usul bir muhasebe kalemidir bu. Gürültü biter, afişler iner, sosyal medya köpüğü dağılır; elde ne kaldığına bakılır. Alperen artık o elde kalan oyuncular sınıfına doğru gidiyor. Çünkü Jokic’ten de Wembanyama’dan da farklı meziyetlerle geliyor. Biri oyunu satranç tahtasına çeviriyor, öteki potayı uzay boşluğuna. Alperen ise oyuna temas, sezgi, pas aklı ve denge katıyor. O, boydan önce zeka dili olan uzunlardan. Pota altında yalnız oynamıyor; zekasıyla konuşuyor, okutuyor, çözüyor.

Porzingis karşısındaki gece de tam buydu. Burada mesele “birini ezdi, geçti” hikayesi değil. Böyle basit anlatılar hem rakibi küçültür hem yapılan işi hafifletir. Porzingis zaten dünya çapında bir uzun; boyuyla, şutuyla, alan kaplamasıyla kendi başına ciddi bir problem. Ama Alperen’in gösterdiği şey şuydu: Büyük uzun sadece yukarıdan görünen değildir; bazen en büyük uzun, oyunu en derinden okuyandır. Bazı oyuncular tavandan sarkar, bazıları oyunun içine sızar. Alperen ikinci türden.

Asıl kıymetli olan da bu. Çünkü NBA artık yalnız atletizm ligi değil; biraz akıl ligi, biraz karakter ligi, biraz da rezilyans ligi. Uzun oyuncu dediğin artık sadece boyalı alan memuru değil. Gerektiğinde pas istasyonu, gerektiğinde karar verici, gerektiğinde de takımın omurgası olmak zorunda. Alperen’in yürüdüğü yol tam burada değer kazanıyor. O, Jokic’in kopyası “Baby Jokic” değil; Wembanyama’nın karşı-tezi de değil. Kendi cümlesini kendi kuran, kendi hikayesini yazan ve oynayan bir uzun.

İçimdeki Yalçın, inanmak isteyerek ve inanarak şunu söylüyor: Bu yolculuk daha yeni başlıyor. Ve bu yolun sonunda her büyük eşleşme bir haneye yazılabilir. Phoenix uzunu Mark Williams gelir, elde var iki olur. Philadelphia’nın pivotu Joel Embiid gelir, elde var üç olur. Minnesota’nın uzunu Rudy Gobert gelir, elde var dört olur, Memphis’nın uzunu Zach Edey gelir, elde var beş olur. Lakers’ın iki uzunu Deandre Ayton + Jaxson Hayes bir hesapta birleşir, elde var altı olur. Sonra sıra Denver’a gelir; Jokic gibi bu çağın büyük ustasıyla hesap görülür, elde var yedi olur. Ardından Oklahoma City’nin uzun rotasyonu Chet Holmgren + Isaiah Hartenstein çıkar karşıya, elde var sekiz olur. Ve karşıdan Boston iki uzunu Neemias Queta + Nikola Vucevic ile gelirse, o final hesabında elde var dokuz ile kupaya uzanmak da öyle hayal falan değil; basketbolun kendi tabiatı içinde, kolay olmasa da, meşakkatli olsa da, çok çok zor olsa da, mümkün bir iddia olabilir. Alperen için şimdi değilse ne zaman, o yapmayacaksa kim yapacak. Yarını değil bugünü yaşamak önemli.

Mesele yalnız şu maçı kazanmak, şu istatistiği yapmak, bu gece iyi görünmek değil. Mesele şu: Bu çağın büyük uzunlar hikayesi yazılırken, Alperen’in adı dipnota mı düşecek, yoksa ana metne mi girecek?

Benim cevabım belli:
Elde var bir.
Ve bazen bütün büyük hikayeler zaten o “bir” ile başlar.

Not: KD bu kez son saniyelerde son topu zorlamadı, Alperen’e verdi. Ne oldu? Basket oldu, bir sayı öne geçtiler ve maçı aldılar 117-116. Bazen bir oyuncu topu bırakınca sadece pozisyon değil, hikaye de değişir. Eminim KD, Slim Reaper olarak biraz Sith, biraz da Kont Dooku (KD) kalmaya devam edecek. Alperen ise All-Star sonrasında biraz biraz Ahsoka Tano’ya dönüştü. Bu maçta KD’nin bunu hissettiğini de düşündüm. Çünkü bazı geceler usta, karşısındakinin artık yalnız çırak olmadığını anlar. Alperen’in yolu bence Grey Jedi yolu olmalı: ne teslim olan, ne savrulan; darbeyle sertleşen, akılla büyüyenlerin yolu.